AlphaBank_Mobile_Banking_300x250

Post

Το «απολωλός» TVR Griffith

…μας «έσκασε στο περίμενε», αλλά πλέον είναι εδώ με άγριες διαθέσεις

Η TVR ανέκαθεν ήταν το «απολωλός πρόβατο» της αυτοκίνησης. Άγριο σχεδιαστικά, ατίθασο οδηγικά, για να το διαλέξεις έπρεπε να «το λέει η περδικούλα σου». Αν όχι για τους παραπάνω λόγους, τότε σίγουρα για έναν ακόμη. Τσιμούχες, φλάντζες και τα συναφή «τα είχε για καραμέλες». Τελικά, η μπράντα άραξε τα 4 λίτρα της γύρω στο 2006, μετά από πολλή προσπάθεια να «σωθεί» από τους Ρώσους, μια προσπάθεια που δεν είδαν στην πράξη πολλοί.

Τώρα όμως, με την «τάπα» των επενδύσεων ανοιγμένη πλήρως, έναν «τρελαμένο πετρελάκια» διατεθειμένο να «παίξει την περιουσία του» στο τιμόνι της TVR και καταξιωμένους διευθυντές στην ανάπτυξη και τη διαχείριση της εταιρείας, τα πιστόνια της «πιάσανε δουλειά».

DSC_3086

Έτσι, μας παρουσιάζουν το «νέο» Griffith, το πρώτο από τα 4 μοντέλα που μας υπόσχεται ο Βρετανός κατασκευαστής.

To πρώτο TVR Griffith παρήχθη μεταξύ 1991 και 2002 και εν έτει 1996 -που μετακόμισα στην Αγγλία- ήταν ένα roadster, το οποίο δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου. British Racing Green στο χρώμα, με μάλλον παρωχημένες γραμμές, για τα ανώριμα τότε κριτήριά μου, θύμιζε κάτι αυτοκίνητα του ’50-’60 και δεν μπορούσα να καταλάβω αν μου άρεσε ή όχι. Με το που «άναψαν» τα 4 λίτρα όμως, ο συνδυασμός ήχου, εικόνας και οσμής ψιλοκαμμένου ελαστικού στην εκκίνηση, άφησαν το αποτύπωμα στη νεανική ψυχή μου.

Αυτοί είναι οι οδηγοί της. Aυτή είναι εν γένει η κουλτούρα και η παράδοση της TVR. Ακόμα και στην Αγγλία, όπου οι άνθρωποι είναι πιο συγκρατημένοι ως προς τις αντιδράσεις τους και πιο ήσυχοι στην καθημερινότητά τους, υπάρχει αυτή η «άρρωστη ελίτ» υπηκόων που θέλουν καμπύλες, ανοιχτή οροφή, για να «κλέβουν» τον λιγοστό ήλιο και θόρυβο να τους «τρελαίνει» τον τυμπανικό υμένα.

DSC_3126

Ακριβείς στα ραντεβού τους οι Βρετανοί, 8 Σεπτεμβρίου μας έταξαν, 8 Σεπτεμβρίου πρωί-πρωί έκανε την εμφάνισή της η νέα TVR Griffith στο Goodwood Revival.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, πρόκειται για μια από τις λίγες διοργανώσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου η ατμόσφαιρα της επαρχίας του West Sussex «μοσχομυρίζει» λάδι και βενζίνη. Πλήθος οδηγών (με γαντάκια στα χέρια) στοιβάχτηκαν για να πάρουν μάτι το όχημα. Κάποιος «αμόλησε» τη φήμη ότι πρόκειται για υβριδικό, δεχόμενος τη χλεύη των πολλών, αλλά και την απορία των ολίγων ευκολόπιστων. Τα «σύννεφα» ότι η TVR δεν θα τα καταφέρει τελικά και τα «φαντάσματα» του πρόσφατου παρελθόντος, διαλύθηκαν με την αποκάλυψη του αυτοκινήτου.

DSC_3060

Η TVR είναι εδώ και έχει βάλει «τα δυνατά της» στη δημιουργία μοναδικών σπορ αυτοκινήτων…ελπίζουμε να έχει βάλει και λίγο μυαλό αυτή τη φορά!

Προς αυτήν την κατεύθυνση, ο 5-λιτρος V8 βενζινοκινητήρας συμβάλει τα μέγιστα. Το κιβώτιο είναι χειροκίνητο 6άρι και στέλνει τις στροφές πίσω. Όμως, ας δούμε λίγο τις λεπτομέρειες.

Όταν η TVR ήταν στα «ντουζένια της», την ανεπανάληπτη δεκαετία του ’90, τα έφτιαχνε όλα μόνη της. Jack of all trades and master of none (πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης ελληνηστί) είχε καταντήσει ο κατασκευαστής και τα μοτέρ, όσο δυνατά ήταν, άλλο τόσο αναξιόπιστα αποδεικνύονταν, με συχνές θεάσεις τους στα hard shoulders (ΛΕΑ) των βρετανικών αυτοκινητοδρόμων.

Αυτή τη φορά όμως, αφεντικό επί τεχνικών (και όχι μόνο) θεμάτων είναι ο Gordon Murray και για όσους δεν τον γνωρίζουν, πρόκειται για τον «κολοσσό» της αυτοκίνησης που θα μείνει στην ιστορία ως ο δημιουργός της πρώτης McLaren δρόμου, της F1. Αυτός τώρα, έχει τεράστια ευθύνη να πετύχει ένα συγκεκριμένο καλό αποτέλεσμα, εντός προϋπολογισμού και προσδίδοντας σαφές βρετανικό στυλ στο αυτοκίνητο. Έτσι, αντί να ξοδεύουν χρόνο, χρήμα και φαιά ουσία στην ανάπτυξη μονάδας ισχύος, αγοράζουν όσες θέλουν από το ράφι της διακεκριμένης Cosworth, με εγγυημένα αποτελέσματα και όχι μόνο δεν αλλοιώνεται ο βρετανικός χαρακτήρας της Griffith, αλλά ενισχύεται. Το ίδιο το μοτέρ είναι ο ατμοσφαιρικός της Ford, με τα παιδιά από το Northampton να προσαρμόζουν ελαφρύ σφόνδυλο (flywheel) και ξηρή δεξαμενή ελαίου. Το τελευταίο είναι το γνωστό dry sump, το οποίο επιτρέπει την τοποθέτηση της μηχανής χαμηλότερα (αφού το κάρτερ είναι πιο «ρηχό»), καθώς και τη χρήση σε πίστα.

DSC_3061

Σημ.: Στα εγχειρίδια οδηγιών ορισμένων αυτοκινήτων υψηλών επιδόσεων που δεν διαθέτουν σύστημα dry sump (δλδ. με το παραδοσιακό wet sump), αναφέρεται ρητώς ότι με αναβάθμιση του κινητήρα σε ιπποδύναμη και/ή χρήση ελαστικών αγώνων σε πίστα και/ή σε υψηλές ταχύτητες, ενδέχεται να προκληθεί ζημιά στον κινητήρα από ελλειπή λίπανση. Αυτό συμβαίνει όταν σε παρατεταμένη στροφή με υψηλή ταχύτητα, τα G «κολλάνε» το λάδι σε μια μεριά του κάρτερ (τοίχωμα) και η λίπανση είναι από «φτωχή» έως και μηδενική.

Η ισχύς του V8 υπολογίζεται σε 480bhp, ενώ η εταιρεία απλά ανακοίνωσε ότι το Griffith διαθέτει 400bhp ανά τόνο. Λογικά φαίνονται λοιπόν, τα νούμερα για κάτω από 4 δεύτερα στην επιτάχυνση από 0-97 km/h και τελική άνω των 320 km/h, όταν το βάρος είναι 1.250 κιλα. Η δε κατανομή αυτού είναι 50:50.

Το Griffith είναι ένα διθέσιο coupé, κατασκευασμένο γύρω από ένα πλαίσιο αλουμινίου και χάλυβα, με τμήματα από σύνθετο υλικό άνθρακα. Εδώ έχει βάλει το χεράκι του ο Murray, όπως και στην επιλογή διπλών ψαλιδιών εμπρός και πίσω, καθώς και του ηλεκτρικά υποβοηθούμενου τιμονιού.

DSC_3143

Από τη μια ηλεκτρισμός στο τιμόνι, από την άλλη ABS και traction control στον standard εξοπλισμό. Ο δε Edgar (ο νέος ιδιοκτήτης) «διαρυγνύει τα ιμάτιά του» ότι πρόκειται για «καθαρόαιμο» σπορ αυτοκίνητο και ότι προορίζεται για οδηγούς που θέλουν να νιώθουν ζωντανοί και σε επαφή με το δρόμο.

Σίγουρα έχουν γίνει τεράστιες επενδύσεις στην TVR και τίποτα δεν θυμίζει τις ημέρες που η «επαφή με το δρόμο» ήταν περισσότερο η «ξάπλα» στο οδόστρωμα, περιμένοντας την οδική βοήθεια. Σαφέστατα οι καιροί έχουν αλλάξει και σε λίγο δεν γνωρίζω πόσοι θα είναι ικανοί να φρενάρουν χωρίς να μπλοκάρουν, κι αν μπλοκάρουν χωρίς να σκοτωθούν. Να μην πω ότι 480 άλογα τα χειρίζονται σε ΟΛΕΣ τις συνθήκες οδήγησης, με ΑΠΟΛΥΤΟ έλεγχο, μόνο ελάχιστοι οδηγοί, κι ας νομίζει ο καθένας ό,τι θέλει για τον εαυτό του.

Αυτό που παραμένει όμως αδιαμφισβήτητο είναι ότι το νέο TVR Griffith είναι ένα σπορ αυτοκίνητο με βρετανική ψυχή, που προκαλεί το ίδιο ρίγος συγκίνησης στους απανταχού θιασώτες της εταιρείας. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα TVR «αγαπά» αυτόν που είναι διατεθειμένος να αποχωριστεί τις 90.000 λίρες που κοστίζει στην Αγγλία, για να στριμωχθεί πρόθυμα στην πραγματικά μοναδική θέση οδήγησης. Για τους άλλους, τους «ιδρυματοποιημένους» λάτρεις της TVR, έχω την υποψία ότι θα δούμε σύντομα και R ή S εκδόσεις, απαλλαγμένες από τη «μάστιγα» του ηλεκτρισμού.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πρόσφατα Άρθρα