AlphaBank_Mobile_Banking_300x250

Post

Enzo Ferrari: Ο Ιταλός καλλιτέχνης της αυτοκινητιστικής αναγέννησης

Ο Θρύλος

Η Ferrari, μετά τη νίκη της στο πρώτο Γκραν Πρι της χρονιάς, είναι το νούμερο ένα θέμα σε όλα τα μεγάλα πρακτορεία ειδήσεων. Την «απογείωση» της Scuderia, ήρθε να πραγματοποιήσει ο άνθρωπος που ευθύνεται για όλες τις μεγάλες στιγμές της Ιταλικής εταιρείας, ο Ένζο Φεράρι.

Ο θρύλος της αυτοκινητοβιομηχανίας, ακόμα και μετά τον θάνατό του προσελκύει και για αυτό παρολίγον να γίνει «τρόπαιο» Ιταλικής σπείρας, η οποία ήθελε να ζητήσει χρήματα, για να επιστρέψει το άψυχο σώμα του.

Παρακάτω, θα διαβάσετε ένα αφιέρωμα για τον δημιουργό της κόκκινης φαντασίωσης όλων των ανδρών.

Μεταφερόμαστε στις 18 Φεβρουαρίου… ημερομηνία μαγική. Αυτήν την ημερομηνία άρχισαν και τέλειωσαν την ζωή τους μεγάλοι δημιουργοί.
Πρώτα απ’ όλα, το 1564 πέθανε ο Μιχαήλ Άγγελος (Ιταλός ζωγράφος). Την ίδια μέρα, αλλά το 1967 άφησε την τελευταία του πνοή και ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, ο κύριος κατασκευαστής της πρώτης ατομικής βόμβας.

Το κράμα της ατομικής βόμβας και των έργων του Μιχαήλ Άγγελου, θα μπορούσε να είναι μόνο μια Ferrari…

Δεκαοκτώ Φεβρουαρίου του 1898 λοιπόν, γεννήθηκε ο Ένζο Φεράρι, ο μυστηριώδης τύπος που κυκλοφορούσε συνέχεια με ένα ζευγάρι γυαλιά και που λίγοι ήξεραν ότι το έκανε λόγω πένθους για τον άδικο χαμό του γιου του Dino, ο οποίος πέθανε από μυική δυστροφία το 1956.

enzo_630x

Ο Ένζο Φεράρι γεννήθηκε στη Μοντένα της Ιταλίας. Η κύρια εργασία του στα εφηβικά του χρόνια, ήταν το πετάλωμα μουλαριών. Από τα δέκα του μόλις χρόνια και εξαιτίας του Ράλι της Μπολόνια, αποφάσισε να γίνει οδηγός αγώνων.

Το 1918 ο Ένζο υπέβαλε αίτηση για μια θέση εργασίας στην FIAT, η Ιταλική εταιρεία όμως δεν τον δέχτηκε. Εν τέλει πήρε μία θέση ως οδηγός δοκιμών στην αυτοκινητοβιομηχανία CMN, με την οποία σε έναν αγώνα δρόμου το 1919 τερμάτισε ένατος.
Το 1920, ο πολύ καλός του φίλος, Ugo Sivocci, κατάφερε να του βρει μια θέση στην Alfa Romeo και εκεί ο νεαρός τότε οδηγός, είχε αρκετές επιτυχίες. Το 1923 μάλιστα κέρδισε το Γύρο του Sivocci στη Ραβέννα.

Κάπου εκεί συναντήθηκε με τον οδηγό «θρύλο» Francesco Baracca, ο οποίος παρουσίασε στον Φερράρι το σήμα χειριστή του γιου του στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σηματάκι εκείνο έδειχνε ένα ανορθωμένο άλογο σε κίτρινη ασπίδα…!
Με νίκες όπως αυτή του 1924 στο Coppa Acerbo και με άλλες τέτοιες με την Alfa Romeo RL, ο Ένζο Φερράρι κατάφερε να γίνει ένα γνωστό άτομο για εκείνη την εποχή.

Όπως γίνεται σε όλα τα δικτατορικά καθεστώτα, ασπίδα της Κυβέρνησης είναι ο αθλητισμός. Έτσι έγινε και ο νεαρός τότε οδηγός. Το 1925 ο Μουσολίνι κατέλαβε την κυβέρνηση και χρησιμοποίησε όπως είναι λογικό (και) τον Φερράρι ως ένα μέσο της προπαγάνδας του. Πρώτα απ΄όλα τον βράβευσε με το Cavaliere dell΄ordine della Corona d ΄Italia και του έδωσε τον βαθμό του Commendatore. Η πίεση βέβαια από όλα αυτά έκανε τον Ένζο να καταρρεύσει ψυχολογικά και σταμάτησε την αγωνιστική του καριέρα. Άλλαξε πορεία στο χώρο της αυτοκίνησης και προσανατολίστηκε στο να επισκευάζει αυτοκίνητα για την Alfa Romeο.

ferraria

Το αγωνιστικό όνομα βέβαια που είχε «δημιουργήσει» δεν τον βοήθησε στο νέο του εγχείρημα, αντιθέτως τον επισκίασε, όλοι τον θεωρούσαν ταλαντούχο οδηγό και δεν ήθελαν να τον δουν σε άλλο τομέα. Το 1927 ο ίδιος προσπάθησε να κάνει ένα come back, αλλά μάταια.

Το 1929 ο Ένζο ξεκίνησε την Scudera Ferrari, μια ομάδα δηλαδή, οδηγών αγώνων και τεχνικών που εργάζονταν για την Alfa Romeo. Πολύ σύντομα, παρόμοιες συμφωνίες έκλεισε με την Bosch, την Pirelli και την Shell. Η Scuderia μάλιστα, σε 22 αγώνες έκανε 8 νίκες, κάτι που τράβηξε τα βλέμματα της αυτοκίνησης. Καμία άλλη ομάδα που δημιουργήθηκε από έναν, δεν είχε 50 οδηγούς. Ο Φερράρι πλέον, είχε φτάσει στο σημείο να ξεπεράσει την φήμη του ως οδηγός αγώνων.

Η συμφωνία που έκανε με την Alfa Romeo, στην οποία δεν θα μπορούσε να τρέξει ή να σχεδιάσει οτιδήποτε υπό την επωνυμία του για 4 χρόνια, τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την Ιταλική εταιρεία το 1937. Η εταιρεία του Ένζο προμήθευε εξαρτήματα αυτοκινήτων κατά τη διάρκεια του Β ΄Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά οι βομβαρδισμοί τον ανάγκασαν να μεταφέρει το κατάστημα του από την Modena στο Maranello. Κάπου εκεί, μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο, ο Φερράρι αποφάσισε να φτιάξει ένα αμάξι με το όνομα του.

Το «μαύρο» 1956, έφερε στον Φερράρι τον χαμό του γιου του και τον χωρισμό από την γυναίκα του. Η κατάθλιψη είχε έρθει για τον κατασκευαστή και χωρίς ψυχολογική βοήθεια από φίλους, μεταφέρθηκε σε ένα μικρό διαμέρισμα στο εργοστάσιο του.

Η κρίση του ’60 μόνο κακό δεν έκανε στην εταιρεία, αφού χάρη στο ταλέντο και την εργατικότητα του Ιταλού, η επιχείρηση πήγαινε περίφημα. Το 1963 μάλιστα, απέρριψε προσφορά 18 εκατομμυρίων δολαρίων από την Ford για την εξαγορά της εταιρείας του.
Το 1965 επέτρεψε στην Fiat να έχει ένα μικρό μερίδιο στην Ferrari. Έπειτα ήρθε η αύξηση της συμμετοχής σε 50% το 1969 και στο 90% το 1988.

Ο Ferrari, μέχρι το θάνατό του, επηρέαζε την στρατηγική γραμμή της εταιρείας.
enzo_ferrari3

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πρόσφατα Άρθρα