AlphaBank_Mobile_Banking_300x250

Post

Δοκιμάζουμε 2 kartcross της Speedcar…

…με Dirty Games στο μυαλό

Μερικές φορές η οδήγηση δεν έχει πλάκα. Όχι μόνο δεν είναι διασκεδαστική, αλλά καταντάει άλλη μια σταγόνα, σε έναν ωκεανό ανίας και συμβιβασμού. Αναπόφευκτο της ώριμης ζωής θα πει κανείς, αλλά η σκέψη αυτή δεν βοηθάει όταν κολλημένος στην κίνηση είσαι έτοιμος να κατέβεις από το αυτοκίνητο και να του βάλεις φωτιά.

Κι όμως, κάποτε ήμασταν παιδιά και «δίναμε αγώνα» για το βολάν. Δύο έσπρωχναν το αμαξίδιο «της πλάκας» στον κατήφορο, μέχρι να μην το προλαβαίνουν, τρέχοντας πίσω του και ένας το οδηγούσε, με «στρατιά» Αγίων και αγγέλων να προστατεύει την ακεραιότητά του. Αυτή τη χαρά της «πρωτόγονης» οδήγησης δεν την είχα ξανανιώσει, μέχρι που ήρθα σε επαφή με τα kartcross (φόρμουλες χώματος) της Speedcar Greece.

Αποδεχόμενος την πρόσκληση της Speedcar για δοκιμή στην ειδικά διαμορφωμένη πίστα της Χαλκίδας, ούτε που φανταζόμουν σε τι διαδικασία έμπαινα.

Αυτό που γνώριζα ήταν οι αγώνες Dirt Games, οι οποίοι συνεχώς κερδίζουν σε συμμετοχή και θεαματικότητα και είναι ζήτημα χρόνου να συγκεντρώσουν τα βλέμματα και το ενδιαφέρον περισσότερων επιφανών χορηγών.

Τα πρωτοφανή πλάνα, οι πλαγιολισθήσεις, ο δυνατός ήχος και οι εξωφρενικές επιταχύνσεις κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού, ενώ οι αγωνιζόμενοι μάλλον θεωρούν εαυτούς τυχερούς, αφού δύνανται να διοχετεύουν την «κακιά λύσσα» που προφανώς κρύβουν μέσα τους, σε αθλητικού τύπου εκδήλωση, η οποία περιλαμβάνει «χωματουργικές εργασίες».

Βέβαια τα αντίστοιχα εργαλεία έχουν και ειδικές προδιαγραφές. Το σασί λοιπόν, είναι κράμα χρωμίου-μολυβδενίου.

Σε σχέση με το κλασικό ανοξείδωτο ατσάλι (1020) είναι πιο ανθεκτικό και ταυτόχρονα πιο ελαφρύ, αλλά απαιτεί ειδική θερμική επεξεργασία πριν και μετά τη συγκόλληση (για να μην εμφανιστούν ρωγμές κατά την ψύξη) και αυτό αυξάνει το κόστος. Οι αντιδιαβρωτικές ιδιότητές του, δεν είναι στα επίπεδα του ανοξείδωτου χάλυβα, αλλά αυτό το «μείον» αντιμετωπίζεται με ηλεκτροστατική βαφή.

Ένας από τους αγωνιζομένους και «πρωταίτιος» της Speedcar, ο Γιάννης Χεκιμιάν, μας έκανε την εισαγωγή ξεκινώντας από το πώς κάποιος του «μετέδωσε την ασθένεια» πριν από έναν χρόνο και τώρα «τρέχει και δε φτάνει».

Γενικά ως άτομο δεν ενθουσιάζομαι εύκολα. Εκτός κι αν μιλάμε για αεροπλάνα. Με περίσσεια σκεπτικισμού για την εμπειρία που θα ακολουθούσε, έφερα μια βόλτα την πίστα ως συνοδηγός σε συμβατικό αυτοκίνητο και οι υποδείξεις για τις γραμμές φαίνονταν αυτονόητες. Η εμπειριά όμως λέει να επιβεβαιώνεις τα αυτονόητα για να είσαι εντός επιθυμητού πλαισίου. Κάτι ήξεραν…

Μετά από λίγο ήρθε η σειρά μου. Θα δοκίμαζα πρώτα το kartcross με τα 100 άλογα, που θα «έσερναν» 500 περίπου κιλά μαζί με εμένα. Το πράσινο αμαξίδιο ήταν πλέον στη διάθεσή μου.

Με έναν ελιγμό από «τετραψήφιο νούμερο» kama sutra κατάφερα να εισέλθω από το στενό άνοιγμα, σε ένα αρκετά ευρύχωρο κόκπιτ.

Αφού οι ευγενικοί συνεργάτες με «φάσκιωσαν» με ζώνη 6 σημείων ήρθε η ώρα της εκκίνησης. Διακόπτης, κουμπάκι start και το θηριάκι είχε ξυπνήσει με κέφια.

«Συμπλέκτης ΠΑΝΤΑ, η πρώτη μπροστά, οι άλλες πίσω» είπε ο Γιάννης και πάμε! Ο συμπλέκτης έχει μικρότερη διαδρομή κι από την ασφάλεια εγγραφής σε κάρτα SD, οπότε το αριστερό ποδαράκι, πρέπει να ξεσυνηθίσει από το συμπλέκτη του Subaru Forester, με τον οποίο «έπαιζε» όλο το πρωϊνό και να κάνει το μοτέρ να μη στολάρει. Από τύχη μάλλον και σε συνδυασμό με γκαζιές που κρατούσαν τις στροφές ψηλά διένυσα χωρίς διακοπή τα 20μ μέχρι τη γραμμή εκκίνησης.

Με το που κατέβηκε η χαρακτηριστική σημαία, με τα χρώματα της 331 Μοίρας στην Τανάγρα, κατάφερα μια «συντηρητική» εκκίνηση. Σε λίγα μέτρα αριστερή στροφή και αμέσως μετά η πρώτη ευθεία. Τέρμα γκάζι και 2α…3η…  Δεν θυμάμαι αν έβαλα 4η για μισό μιλισεκόντ. Αριστερή ξανά και κατέβασμα. Μετά αρχίζουν οι φουρκέτες. Τα παιδιά είχαν δίκιο για το τιμόνι. Είναι σαν του τζετ-σκι. Στρίβει με γκάζι! Αν πατάς γκάζι στρίβεις. Αν όχι, αυτό θα σε πάει ευθεία και κάνε εσύ ό,τι θες με το τιμόνι. Οι φουρκέτες βγήκαν όλες με 2α και 3η, μέχρι την τελευταία η οποία ήταν δεξιόστροφη.

Εκεί οι οδηγίες ήταν να κουμπώσει 1η. Όπερ και εγένετο, με αρκετή υποστροφή όμως. Λίγο το ότι μπήκα νωρίς στη στροφή, λίγο το ότι φοβήθηκα, γιατί το αγωνιστικό έχει «δουλειά» αύριο Κυριακή στην ίδια πίστα, έφτασα αργά στα αριστερά της όρια στην έξοδο. Οι ίδιοι λόγοι με κράτησαν «νηφάλιο» στη μεγάλη ευθεία που εκτεινόταν μέχρι τον τερματισμό, παρά το γεγονός ότι όσο ανοίγει το μοτέρ, τόσο σου κελαηδάει σαν Σειρήνα, για να σε παρασύρει στη γοητεία της ταχύτητας…ή της απώλειας.

Στο τέλος ενώ εγώ δίνω το thumbs-up, ο Γιάννης μου κάνει νόημα να σταματήσω.

Προφανώς, πέρα από αγωνιστικές γραμμές ξέρει να διαβάζει και μυαλά και πλησιάζει φωνάζοντας για να τον ακούσω: «Εκτιμώ ότι προσέχεις το αγωνιστικό μου για την Κυριακή, αλλά στον επόμενο γύρο, μόλις πιάσεις ευθεία θέλω να πας τέρμα γκάζι, να το δεις».

Μετά τη χρήση του συμπλέκτη σαν διακόπτη on/off για τον πρώτο γύρο, άντε να βρεις το sensitivity για να μην στολάρεις. Μια-δυο…τελικά ήταν κουμπωμένη η 2α και έσβηνε στην εκκίνηση από στάση. Σημειωτέον ότι το εν λόγω αγωνιστικό δεν είχε ένδειξη για τις ταχύτητες. Το πας τηλεπαθητικά.

Ο επιμένων νικά και πάμε για δεύτερο γύρο. Άλλη φάση! Στη μισή πίστα ήμουν μια σχέση πάνω και καμμια 20αριά μοίρες πιο «λοξός», εν συγκρίσει με την πρώτη δοκιμή. Ο ήχος από το μοτέρ διαφορετικός. Το ίδιο και αυτός από το «όργωμα» της χωμάτινης πίστας. Τον αγνοώ. Στην τελευταία φουρκέτα «τα ίδια Παντελάκη μου» με αργές ταχύτητες, αλλά και με δύο θεατές αυτή τη φορά που έτοιμοι ήταν να πιάσουμε κουβέντα μέχρι να βγω στην ευθεία.

Εκεί θυμάμαι τα λόγια του Γιάννη. «Συ είπας Χεκιμιάν»! Το «πλακώνω δίχως αύριο» και νιώθω να πέφτουν οι πέτρες από τα νεφρά μου. Απανωτές αλλαγές προς τα πάνω και η επιτάχυνση ανεπηρέαστη. Περνώντας το πεύκο που είχαμε για σημάδι πιάνω τα φρένα και κάπου εκεί επανέρχεται και η ανάλυση της όρασής μου, η οποία μέχρι τότε ήταν σαν να έκανε buffering ο εγκέφαλος.

Παρκάρω. Κατεβαίνω. Μαζεύτηκαν γύρω μου να δουν αντιδράσεις και να ρωτήσουν πώς μου φάνηκε. Πριν την εκκίνηση ο Γιάννης μου είχε πει: «Έχεις οδηγήσει καρτ 125; Το ίδιο είναι». Όχι φίλε μου…δεν είναι το ίδιο!

Η επαφή των ειδικών τροχών με το χώμα και το αποτέλεσμα δεν συγκρίνεται με την «αλφαδιασμένη» πίστα ασφάλτου.

Όπως επίσης, από εικαστικής πλευράς, δεν συγκρίνονται οι πανέμορφες εικόνες από την περιβάλλουσσα φύση, μέσα στην οποία κινείσαι αστραπιαία.

Επόμενος σταθμός το κόκκινο κάρτ με τα 130 άλογα. Το αμάξωμα ελάχιστα διαφοροποιημένο, στα όργανα προστίθεται ακόμη ένα για την επιλεγμένη σχέση και αν δεν είναι ιδέα μου, το τιμόνι ίσως να είναι λίγο πιο βαρύ, πράγμα που το διαπιστώνεις μόνο στη στάση.

Έχοντας πλέον συνηθίσει τον «χωμάτινο αρμαγεδώνα» που εκτυλίσσεται κάτω από τα πόδια μου, αλλά και με την πίστα πιο γνώριμη, πραγματικά απολαμβάνω τους δύο τελευταίους γύρους. Πλέον η πλαγιολίσθηση αγγίζει ικανοποιητικά επίπεδα, με διακριτική, αλλά ουσιαστική χρήση ανάποδου τιμονιού και εκείνη η ευθεία προκαλεί τώρα περισσότερο από ποτέ. Τέρμα γκάζι για στερνή φορά και νιώθω σαν το κογιότ που μόλις έχει ανάψει τις δύο ρουκέτες πάνω στις οποίες δέθηκε το αμαξίδιό του. Ούτε μπιπ-μπιπ, ούτε τίποτα. Μονάχα το άχαρο τέλος της πίστας.

Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψει κανείς την εμπειριά εντός αγωνιστικού Speedcar. Όμως το θέαμα είναι τέτοιο που σε κρατάει, ακόμα κι αν παρακολουθείς το δεκάλεπτο χαράς κάποιου άλλου.

Οι αγώνες Dirt Games και ειδικά αυτός που γίνεται αύριο στη Χαλκίδα είναι το αποτέλεσμα μεγάλης προσπάθειας και αξίζει, τόσο σαν ερέθισμα για επίδοξους αγωνιζόμενους, όσο και σαν ένα πρώτης τάξεως θέαμα για όλους.

Το «χώμα» είναι στο αγωνιστικό DNA μας και ελπίδα όλων είναι η ανάπτυξη του είδους, όπως και κάθε πρωτοβουλίας στον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Η Speedcar δίνει το στίγμα, το ενδιαφέρον αναβαθμίζεται και αναμένουμε τα καλύτερα.

Μέχρι τότε δίνουμε τις ευχές μας για καλούς αγώνες και καλό αντάμωμα στη λάσπη.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πρόσφατα Άρθρα